س پ ی د ا ر

بـپـیـچــان
خــدا را بـپـیـچــان 
و ب تخـمـی تـریــن وضـع مـمـکـن
چـشمـانــم را هـرزه شــو . . .

همیشه دوست داشت موهامو گیس بزنه گردنم درد می گرفت ولی دلم نمی یومد دلشو بشکنم !
خیلی وقتا رو شیطنتهای بی حدو مرزم سرپوش میذاشت تا جناب پدر توبیخ نکنه منو !
خیلی وقتا ٬ خیلی خیلی وقتا کمکم کرده بود تا ب خواست های ب قول خودش غیر معقول
و متضادم برسم ! واین رسیدن ب اون حس جوونی دوباره میداد ٬ خودشو در من می دید!
خیلی وقتا چه سادگی غریبی داشت ! اونقدر غریب که دلم دردش می یومد !

در  سـردابـه ی مـغـزم 
 خـشخـاش بـکاریـد
جـرم سنـگینـی سـت 
                       هـوشـیـاری . . .
     
                                                          

اینجا باران می بارد ( برف نیست ) مست شده ام ! ی حسایی لذتش از ی شب دونفره
سکر آورتر! و دردش از زائیدن بیشتر . . .  همچین تندتند از سرو کولم بالا می رن ! ب این می گن شورش ! نه ؟!
شورشی دم دمی مزاج با ملایمت و گاها سختی لحن که ریتم خلسه آوری رو پیدا کرده !
یعنی با ی خونسردی کامل و بای منطق ازپیش تعیین شده ( شایدم نشده )
خیلی چیزا فقط از ی پنجره دیده می شن ! مث خوانش ی شعر یا شاعر اون شعر ! مث این تیکه :

موسیقی مکرر دلشوره های من

دارد ب شکل شعر ب من خیره می شود !  ( کاش این دو سطر مال او بودند )

الان من تو خوانشِ شاعرش ( خودم ) گیر کردم ! یعنی همچین این سوزنش گیر کرده 
کـه کــه کـــه همون  کــــــه . . . !
( یعنی دقیقا همون کاری که نامجو میگه آی گلادیاتورها " اَ رس"  و "جَرس " رو فلان کنین )

 √ اینجا برف می بارد ( ب گمانم )

 √  چقدر سخته زیر سایه ی پررنگ یکی دیگه بودن !
چقدرتحمل ناپذیر که ب اعتبار و آوازه ی یکی دیگه تورو آدم فرض کردن ! و چقدر درد آوره 
که اصلا جرات و جربزه اینکه بگی من در توانم نیست رو نداشته باشی !

ی بـنـده خـدا :

بـدجـور نـیــامـدی ٬ دلـم مُـرد  گُلــم

دلشوره گرفت و خسته پـژمرد گُلــم

امــا خـودمـانیـم ٬ چـه بـاران بـدی !

بد شد که قرارمان بهم خورد گُلــم 

مــن :

آخر چه کسی دل تو را بُرد خُـلـم ؟

ایـن جـور بـلا ب سـرت آورد خـُلـم !

وقتی  هوا بَدَست جایی  نرو  خُب

حتـی !  اگـر مـادرت  مـُرد  ، خـُلـم